Κάποτε -πολύ παλιά- λεει ένας Κινέζικος μύθος, ο Κόσμος μας και ο Κόσμος του Καθρέφτη ήταν ένα. Τα όντα όμως που ζούσαν στο Κόσμο του ήταν πολύ διαφορετικά σε εμφάνιση και σε χρώμα, από τους ανθρώπους. Ωστόσο, και επειδή υπήρχε η δυνατότητα επικοινωνίας μεταξύ τους και η μετάβαση τους από τον ένα Κόσμο στον άλλο μέσα από τους καθρέφτες, ήξεραν να ζουν μαζί αρμονικά.
Ώσπου κάποια μέρα τα όντα του Καθρέφτη άρχισαν να γίνονται απειλητικά για τους ανθρώπους και η επικοινωνία επισφαλής. Οι άνθρωποι αντιλήφθηκαν πως τα όντα του Καθρέφτη ήταν χαοτικά και πως ο Κόσμος τους ήταν το Χάος. Η κατάσταση απειλούσε την υπόσταση του Κόσμου μας και έπρεπε να ληφθούν τα ανάλογα μέτρα άμεσα.
Τότε επενέβη ο Κίτρινος Αυτοκράτορας και εκφωνώντας ένα ξόρκι τα εγκλώβισε στον Κόσμο του Καθρέφτη και έκλεισε τις προσβάσεις. Τα ανάγκασε να ζουν εκεί υπνωτισμένα και να επαναλαμβάνουν μηχανικά τις κινήσεις των ανθρώπων όταν αυτοί στέκονται μπροστά στις κλειστές Πύλες. Σιγά σιγά, αυτά άρχισαν να μιμούνται και τις μορφές των ανθρώπων και να τους μοιάζουν όλο και περισσότερο, ώσπου έμαθαν να αντιγράφουν απόλυτα ό,τι κι αν βρίσκονταν μπροστά σε κάθε καθρέφτη.
Όμως το ξόρκι του Κίτρινου Αυτοκράτορα, μπορεί να ήταν ισχυρότατο αλλά δεν ήταν αιώνιο. Έτσι θα έρθει κάποια μέρα, λεει ο μύθος, που θα πάψει να επιδρά, και το τότε τα όντα του Καθρέφτη θα ξυπνήσουν από τον λήθαργο που τα κρατούσε κοιμισμένα. Στην αρχή αυτό θα περνά απαρατήρητο, καθώς οι αλλαγές θα είναι μικρές και σταδιακές. Όμως μέρα τη μέρα θα γίνονται όλο και μεγαλύτερες ώσπου κάποια στιγμή τα φράγματα θα αρχίσουν να καταρρέουν το ένα μετά το άλλο και τα όντα του Χάους θα ξεχυθούν μαζί του στον Κόσμο μας!
Τώρα, αν έχετε διαβάσει Τσέιμπερς ή Λάβκραφτ το πιθανότερο είναι, να σας έχει σηκωθεί η τρίχα κάγκελο! Αλλά εμείς θα μιλήσουμε απλώς για καθρέφτες.
Διανύουμε μία χρονιά που οι κινηματογραφιστές έχουν βαλθεί να επαναφέρουν στη ζωή των θεατών κάτι από τη γοητεία των παλιών παραμυθιών. Ίσως και να έχουν αφουγκραστεί την ανάγκη για επιστροφή στο αίσθημα παλιότερων εποχών, τότε που οι άνθρωποι ήταν λιγότερο "λογικοί" και τα παραμύθια ήταν ένας λειτουργικός τρόπος να εξωτερικεύουν τη μαγική όψη της ζωής.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει σε εξέλιξη μία σχετικά καλογυρισμένη τηλεοπτική σειρά, η οποία, με εφαλτήριο την ιστορία της Χιονάτης, μας ξεναγεί σε πλειάδα γνωστών παραμυθιών. Διάφοροι ήρωες και αντιήρωες παρελαύνουν μπροστά από τις μικρές μας οθόνες, συμπαρασύροντας μας σε έναν κόσμο, αν μη τι άλλο, ονειρικό.
Η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα, η Σταχτοπούτα, ο Χανς και η Γκρέτελ, ο Τρελοκαπελάς από το "Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" και ένα σωρό άλλοι χαρακτήρες μάς "ξεναγούν" στα προσωπικά τους δράματα, ακολουθώντας ασυνείδητα το πεπρωμένο τους.
Ζούμε σε μια απέραντη θάλασσα ήχων και μουσικών. Ανέκαθεν ζούσαμε σε μια τέτοια θάλασσα, μόνο που τώρα -με τη χρήση του διαδικτύου- έχουμε το προνόμιο να μπορούμε ν' ακούμε τις πιο μακρινές, τις πιο περίεργες, προσιτές κι απρόσιτες μουσικές.
Μέσα σε αυτή την απέραντη θάλασσα και μακριά από το θόρυβο, τις "κηλίδες" και τις λογής "σούπες" που λιμνάζουν στους κοντινούς κόλπους, πέρα και μακριά από την υποτροπή του "πολιτισμένου" κόσμου, συναντούμε ηχητικά ρεύματα που παραπέμπουν σε αρχέγονες μνήμες και ξεχασμένους κόσμους.
Τότε που τα παιδιά του μαγεμένου δάσους, ο κόσμος των ξωτικών, των στοιχειών και του αλλόκοσμου μοιράζονταν το ίδιο πρωταρχικό γόνιμο περιβάλλον.
Πολλοί σύγχρονοι καλλιτέχνες όντας κάτω από την ίδια παρόρμηση να επανασυνδεθούν με το "χαμένο" αυτό κρίκο, και πειραματιζόμενοι με σύγχρονους ήχους πλάι στους παλιούς, δημιουργούν συνθέσεις που, αν μη τι άλλο, χαρακτηρίζονται από ιδιαιτερότητα.
Σε ένα τέτοιο είδος μουσικής σύνθεσης που αποτελείται από στοιχεία avant garde, baroque pop, pagan, hip-hop, psyhedelic folk κλπ. και που άτυπα ονομάστηκε "freak folk", εντάσσεται και το ακόλουθο σχήμα.
Αλήθεια όμως, τι είναι ένα "φρικιό", αν όχι οι παραμορφωμένες όψεις που ο ίδιος ο "πολιτισμός" δημιούργησε, στην προσπάθειά του να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τους πραγματικά ιδιαίτερους ανθρώπους;
Το όλο εγχείρημα ιδίων και παρόμοιων μουσικών πειραματισμών δεν είναι άλλο από το να επανατοποθετήσει την παραφωνία μέσα στη μελωδία και να εξαγνίσει την παραμόρφωση μέσω της επανασύνδεσης με το πρωταρχικό περιβάλλον πλούτου, ομορφιάς και φυσικά μαγείας.
