Κάθε εξωκρόνιος πλανήτης δίνει την ευκαιρία για ξεπέρασμα των ορίων της συνειδητότητας και άρα για περισσότερη ελευθερία. Ο Ποσειδώνας έχει σαν στόχο να μας οδηγήσει στον ωκεανό, στην συγχώνευση με κάτι ανώτερο, αφού πρώτα σχηματίσουμε ένα κανάλι για να διοχετεύσουμε και να οδηγήσουμε το ‘νερό’ μας στη απελευθέρωση. Σαν τον ποταμό που οι όχθες του οδηγούν το νερό στην ελευθερία-ωκεανό, έτσι κι εμείς καλούμαστε να δημιουργήσουμε ένα κανάλι για τον Ποσειδώνα μας ώστε να οδηγηθούμε στην απελευθερωτική κι εκστατική εμπειρία την οποία υπόσχεται.

Το πρόβλημα είναι ότι ο άνθρωπος διασκορπίζει το ‘νερό’ του σε κανάλια δεξιά και αριστερά, κι έτσι δεν καταφέρνει να οδηγηθεί στην ελευθερία. Διασκορπίζει δηλαδή τις ενέργειές του στα φαινόμενα των αισθήσεων και στερεύει στη μέση της διαδρομής ο ποταμός του… Κάνει το λάθος να αποδίδει το απελευθερωτικό Όραμα σε παροδικά φαινόμενα, σε σχέσεις, φαντασιώσεις, εθισμούς και άλλες λανθασμένες εξιδανικεύσεις, αντί να έχει σαν στόχο τον Ωκεανό, και μόνο Αυτόν.

Η τελείως Πλουτώνια σεληνιακή έκλειψη της 26ης Ιουνίου (κάνει ακριβείας σύνοδο με το Πλούτωνα) μάς υπενθυμίζει το ρόλο του θανάτου στη ζωή μας, τον οποίο όχι μόνο δεν πρέπει να φοβόμαστε αλλά και να τον βάλουμε συνειδητά στη καθημερινότητά μας.

Ο Πλούτωνας μάς ζητά το 'θάνατο' των προσκολλήσεων, το θάνατο των επιθυμιών και της εγωιστικής θέλησης. Και άπαξ κι επιτρέψουμε μια τέτοια παράδοση του εαυτού στη ζωή και το Θεό, τότε η ζωή μας ανατάσσεται σε νέο επίπεδο, βιώνουμε αναγέννηση και αποκτούμε εξαιρετική θέληση και πηγαία δημιουργικότητα. Αν όμως προσπαθούμε να 'πιαστούμε' από υλιστικές επιθυμίες, κτήσεις, ανθρώπους, καταστάσεις και εγωισμούς, αν διαιωνίζουμε τον βαμπιρισμό του Πλούτωνα δηλαδή, τότε αναπόφευκτα έλκουμε τον θάνατο στη ζωή μας, με διάφορες μορφές: είτε πραγματικός θάνατος αγαπημένων προσώπων, είτε το τέλος σχέσεων ή άλλες απώλειες και 'θανάτους'.

Έτσι λοιπόν και πάλι πρέπει να προσπαθούμε να συντονιζόμαστε με τις αστρολογικές επιρροές και να κάνουμε όσα μάς ζητούν, ώστε να μην εκδηλώνονται με τον πιο άσχημο και δύσκολο τρόπο στη ζωή μας. Εάν σερφάρουμε πάνω στα κύματα, η τρικυμία δεν θα μας καταπιεί. Για να γίνει αυτό, πρέπει να αγωνιζόμαστε για ανώτερη δράση στη ζωή μας, για συνεχή αυτοϋπέρβαση, για λειτουργία του εαυτού από το ανώτερο δυνατό επίπεδο. Και αυτό δεν είναι κάτι δύσκολο και 'κουραστικό', αντιθέτως, είναι άκρως αναζωογονητικό!

Η μάχη μεταξύ κατεστημένου και προόδου

Η αστρολογική όψη που είχε προκαλέσει τα «Δεκεμβριανά», λειτουργεί ξανά, ίσως και με περισσότερη ορμή τώρα. Η γωνία αυτή θα κορυφωθεί στις 26 Απριλίου από τα ζώδια Παρθένου-Ιχθύων, και στις 26 Ιουλίου από τα ζώδια Ζυγού-Κριού. Όμως χοντρικά η επιρροή της πιάνει όλη την υπόλοιπη άνοιξη και καλοκαίρι, ένα καλοκαίρι ισχυρότατο και θερμότατο αστρολογικά.

Έχουμε λοιπόν τον Κρόνο, τον πλανήτη της συντήρησης, της κρυστάλλωσης, της σταθερότητας και του κατεστημένου, να μάχεται με τον προοδευτικό Ουρανό που προσπαθεί να φέρει καινοτόμες ιδέες και νέες κοσμικές ενέργειες στο πεδίο της γης.

Σε κάθε αστρολογική όψη, οι δύο ή περισσότεροι πλανήτες που παίρνουν μέρος, οφείλουν να δεχτούν και να χρωματιστούν από τις (δημιουργικές) επιδράσεις των άλλων πλανητών, να συνεργαστούν δηλαδή, ώστε να εκδηλωθεί η επίδρασή τους με τον πιο ήπιο, θετικό και ειρηνικό τρόπο. Αλλιώς, δημιουργείται ένταση και συγκρούσεις, σε ψυχολογικό ή εξωτερικό, ατομικό ή συλλογικό επίπεδο.