Κάπου στην αυγή του χρόνου, εκεί που η ανθρωπότητα άρχισε να γράφει τις πρώτες της σελίδες στις περγαμηνές των αιώνων, ξεπήδησαν από το καζάνι του όχλου οι άρχοντες του κόσμου τούτου. Άλλοι ντυμένοι με τον μανδύα του στέμματος και του σπαθιού, που μπορούσε να δώσει λύσεις σε οποιοδήποτε πρόβλημα, άλλοι ντυμένοι με το χιτώνα του μάγου που με τα πύρινα λόγια όριζε τις δυνάμεις της γης και μίλαγε τη γλώσσα των θεών. Εκείνοι ήταν οι τιμονιέρηδες του καραβιού που λεγόταν ανθρωπότητα, αλλά οι ίδιοι ήταν πάλι που έκαναν τα πάντα ώστε να μην φύγει από τα χέρια τους το τιμόνι - άλλωστε ποιος τρώει από το μέλι και το αφήνει; Ίσως κάποιος πολύ ελεύθερος!